Ik ben nog geen berggeitje....!

Weer terug in Pakse. Dat schiet niet op zou je zeggen, maar dat was ook niet de bedoeling. We hebben in vier dagen een rondje over het Bolavenplateau gemaakt.
Dat was dus gelijk de eerste kennismaking met fietsen in de bergen. Pfoe! De eerste dag moesten we 50km klimmen tot 1200 meter hoogte. En dan ook ALLEEN klimmen, aan 1 stuk door.

Vlak na ons vertrek kwam Clair ons achterop, een New-Zeelandse arts, die alleen op reis is. Ze fietste een stuk met ons op en dat schoot lekker op.
Bij een stalletje dat helemaal vol hing
met bananen. Terwijl we daar zaten kwamen ook Laetitia en David, twee fransen op een tandem. Heel gezellig al die fietsers. Zij drieen gingen wel harder dan wij, want ik voelde de klim behoorlijk. Jan Willem heeft mij zelfs een stukje getrokken met een touwtje! :) Een kop soep bleek vervolgens wonderen te doen en toen kon ook ik weer een stukje verder.

We fietsten tussen de koffieplantages door, goen met witte bloemetjes en overal lagen de koffiebonen te drogen.
Na 40km klimmen waren we bij de Tat Fan Waterval. Dat zijn er eigenlijk twee, het water valt er zo'n 120m naar beneden. Aan de overkant kun je ze bekijken vanuit een restaurantje (waar we de andere fietsers ook weer troffen).

Jan Willem werd wat ziek na de lunch, want die had een stop eerder een glas kraanwater gedronken. Bleek niet zo handig, maar na een paar toiletbezoeken en een keer overgeven was het gelukkig wel weer over....! Hij was wel moe en ik was al heel lang gaar, dus de laatste tien km hebben we gelift. Dat ging perfect. Er stopte een militair met een pickup en onze fietsen pasten echt precies in de achterbak. We mochten nog gratis mee ook, een superhulp.

Op de top van het plateau ligt het dorpje Paksong, waar we een keurig Guesthouse vonden, MET warm water. Een echte luxe, zeker omdat het boven op het plateau echt een stuk kouder was. We hebben over de markt geslenterd en een hapje gegeten en toen we weer bij het hotel waren, waren ondertussen alle andere fietsers, inclusief Roland en Pierette ook gearriveerd.

De volgende dag zijn we via de binnenweggetjes naar Tad Lo (weer een waterval) gefietst. Het was een flinke stuiterweg en na 40km naar beneden stuiteren waren we wel heeeeeeel blij dat het laatste stuk over gloednieuw asfalt ging! We waren ook veel verdwaald en konden niet veel harder dan 10km/uur, omdat het zo stuiterde. Ik vond het ook heel raar om over 50km te dalen, raakte helemaal gedesorienteerd, terwijl ik toch zelf omhoog gefietst was een dag eerder!

Het was wel heel bijzonder om over die binnenwegen te rijden. De mensen zien er zelden buitenlanders en nog minder vaak op de fiets. Ze waren heel nieuwsgierig en vriendelijk als we stopten om wat te drinken.
Ergens halverwege lag een touw over de weg, moesten we stoppen en kregen we een versiering opgespeld. Wat de feestelijkheid precies inhield weten we niet, waarschijnlijk een bruiloft.

Helemaal onder het stof kwamen we bij Tadlo aan. Alle spullen maar eens uit de tassen gegooid, zodat ook die in een sopje konden en de fietsen kregen ook een goede fietsbeurt in de rivier. Ik heb zelfs de kettingen van de fiets gehaald om ze goed schoon te maken, de fietsen zijn weer als nieuw!
In Tadlo hadden ze een mooie rustige waterval. We zijn door de rivier omhoog gelopen, van steen naar steen, totdat we bij de waterval waren en daar hebben we heerlijk gezwommen.

De weg terug naar Pakse was weer voornamelijk dalen, met twee stevige klimmen erin. De laatste 20 km alleen nog maar dalen, zoef! Maximaal 60km/uur naar beneden, wel spannend!

Ook kwamen we langs en prachtige stoffenwinkel, waar ze lappen weven met kraaltjes erin. De ene lap was nog mooier dan de andere en we hebben heel lang staan kiezen welke nu mee mochten. Uiteindelijk vier hele mooie uitgezocht, maar de prijs kon niet zakken, dus gingen er maar twee mee naar huis.
Het was 1 stalletje, maar er waren heel veel vrouwen die de lappen hadden gemaakt. En allemaal prezen ze hun eigen lappen aan als de mooiste. Een van de lappen die we kochten was van een jonge vrouw met een baby op de heup, ze keek wel heel blij dat we haar lap hadden gekocht en ze zag er ook wel uit dat ze het geld heel goed kon gebruiken.

Halverwege een klim kwam er een ijscokar voorbij! Ik moest gelijk aan de ijsbootjes op het Snekermeer denken, maar deze was al voorbij voor ik er erg in had. Heel toevallig werd hij net door een jongen gewenkt en waren wij alsnog op tijd bij het karretje, wat een verwennerij en ook op zo'n goed moment!

Nu zijn we weer in Pakse. Laetitia en David zagen ons langsfietsen en zochten ons op in het hotel. We hebben met zijn vieren gegeten, heel gezellig. Ze wonen op het Ile de la Reunion, bij Madagaskar, klinkt niet slecht!

Nu zijn we niet meer de enige ligfietsers, gisteravond kwamen twee Belgen aan in Pakse, op een ligfiets-tandem. De voorste ligt en de andere stuurt op een gewoon zadel. Die zullen ook wel veel bekijks trekken!

Vandaag doen we een rustig dagje in Pakse. Vandochtend zijn we naar de markt geweest en we keken onze ogen uit, zo'n grote markt! Ik ben nog steeds onder de indruk van de (grote) vissen, die in bakken met een klein beetje water krioelen. Maar je kan hier ook salamanders en kikkers kopen, die leven ook nog. Verder heel veel groente en fruit en gebraden kippetjes. Die laatste hebben we als lunch gegeten. Je krijgt dan wel de hele kip...... D.w.z. met poten en kop er nog aan. Vanavond eten we wel weer westers, dit was wel even genoeg exotica voor mij.

Jan Willem is nu naar de bushalte om te kijken of we morgen naar Thakek kunnen, dat ligt zo'n 300km verder naar het noorden.
Tot volgende keer! Paulien