werkweek

Zo daar is weer een bericht van de fietsers die wat computeren betreft steeds luier worden. Het fietsen gaat wel steeds beter, we zijn inmiddels gevorderd tot Vientiane, de hoofdstad van het land.

Tot hier is de boel redelijk plat, af en toe een heuvel maar niet veel hoger dan Limburg. Straks krijgen we echte bergen voor de kiezen, en daarom hebben we al wat geoefend bij onze uitstapjes vanaf hoofdweg 13.

Omdat de route die in het verschiet lag bekend staat als niet echt spannend hebben we een stuk met de bus afgelegd van Pakse naar Thakek, dit is ongeveer 350 km die we mogen aftrekken van de totale kilometerstand. Een tocht in een gewone grote bus,in gezelschap van zo'n 65 medepassagiers met bagage en huisdieren. We dachten dat die sneller zouden gaan dan kleine busjes maar daarbij hadden we buiten de waard gerekend. De bus reed met een snelhied tussen nul en 100 km per uur, de 350 km duurden 9 uur dus ongeveer 40 km gemiddeld. Hoe dichter we bij de eindbestemming waren des te sneller ging de bus, de chauffeur liet regelmatig zien dat je gerust kunt inhalen ook al komt er een tegenligger. De weg is tweebaans maar er passen ook wel drie wegmisbruikers naast elkaar.
Soms moet er wel geremd worden, dit gebeurt vol overtuiging en bij voorkeur niet voor dieren, behalve als ze groter zijn dan een koe of buffel. Vee loopt hier in het land namelijk gewoon los rond met een bel om de nek, hele kuddes tegelijk besluiten dan dat het gras aan de andere kant van de weg net iets groener is en men sukkelt heel gemoedelijk naar de overkant.

Ook de fietsen kregen een fraaie plaats: de blauwe kon nog net op de achterbumper staan en de groene werd er met een touwtje aan vastgeknoopt. Gelukkig zaten wij voorin de bus en hoefden dus niet te zien hoe de fietsen achterop te lijden hadden. Achteraf viel de schade nog wel mee: een verbogen standaard en ipv rainbow lyra heet mijn fiets nu "r nb w yra".Verder nog wat originele laotiaanse smeervlekken en een enkele kras: who cares.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, toen we uiteindelijk in Thakek aankwamen besloten we spontaan de volgende dag niet zelf te trappen maar de omgeving per brommer te verkennen. Eerst naar de andere kant van de stad gefietst om er achter te komen dat de brommerverhuurder (en instrukteur), Mr. Ku, achter ons hotel zat. We brommerden door een prqachtige landschap, jammer dat we het niet mochten fietsen, want waar rij je door de bergen terwijl de weg vlak blijft? Jawel, in Laos. Nu weet ik waarom het het fietsersparadijs heet.
De bergen zijn karst-bergen, ze steken als punten uit de grond omhoog en zijn volgens mij van kalkzandsteen (limestone) en graniet, allemaal laagjes die soms horizontaal en soms vertikaal lopen, soms ook kriskras door elkaar. Ze zijn erg steil, lopen soms recht omhoog en zijn waar mogelijk begroeid met planten en bomen. Ook zijn er in het zachte steen heel veel grotten, riviertjes die door de bergen lopen en bizarre zandsteenformaties te zien. Maar de foto's houden jullie nog te geod, de batterijen van de camera zijn nu leeg dus vandaar deze uitgebreide beschrijving van iets wat je toch gewoon zelf gezien moet hebben.

De volgende dag hadden we genoeg moed verzameld om de bergen naast Thakek in te gaan. Dit deden we heel slim: heen met de bus, terug op de fiets. We zijn na de bustocht over een nieuwe weg (zo nieuw dat hij nog niet af was, wel heel goedberijdbaar)nog 40 km doorgefiets naar Kon Lo, waar een grot is van 7 kilometer lang. Hier stroomt een rivier door de berg en je kan met een motorkano er doorheen varen. Het water is nu in de droge tijd wel erg laag, we moesten dus regelmatig de kano uit om hem door de ondieptes heen te slapen. Het is natuurlijk pikkedonker in zo'n grot, dan is het wel handig als je een lampje bij je hebt. De gidsen hadden er elk 1 waarvan er 1 het bleek te doen, dus eerst de tweede gemaakt, het losse draadje werd met gesmolten plasatic vastgezet en we konden gaan.
Halverwege de grot waren mooie stalagtieten, palen van steen met een soort klankschalen waar je op kon slaan. Ook zagen we nog een nieuw insekt: een spin met een lang lijf en wel 100 poten! Gelukkig was de spin banger voor ons dan wij voor hem en nam hij de benen. Deze vond ik zelfs eng!

Aan het eind van de grot verwachtten we wel een stalletje met souvenirs en ansichtkaarten, maar nee, hier kon je Lao Bier kopen, pruimtabak of lauwe pepsi. Dan het laatste maar, dit smaakte goed. Terug hadden we stroom mee en ging 3 keer zo snel, ik was wel blij want het was een lange grot en hij mocht van mij ook wel de helft zijn, net zo indrukwekkend maar misschien had ik dan geen stijve nek gehad van het omhoogkijken.

De hele trip duur drie uur en om 11 uur waren we terug bij het begin waar de toeristenstroom net op gang kwam. Die zijn we dus mooi voorgebleven. Dezelfde dag weer 40 km teruggefietst en de dag erop over de bergen (2 passen) naar Thakek. Toen hadden we nog tijd over om de bus naar Paksan te nemen. Dat gaan we vaker doen, fietsen van 's morgens 6 tot 11, je kan dan maximaal 80 km doen, en als we verder willen de songtsjauw nemen. Dit is een bestelbusje omgebouwd voor passagiersvervoer. (Gisteren zag ik trouwens iets grappigs: een driewieler met vierwielaandrijving. Ze vinden nogal wat uit hier in Azie).

Na Paksan werd het tijd voor het aanschouwen van de wilde dieren. We zijn op olifantentrek geweest. Ze hebben ergens een toren gebouwd waar je kan overnacht, de olifanten komen hier zoute stenen likken, wij kunnen dan naar ze kijken. Dit hebben de olifanten wel door want hoewel ze slecht zien kunnen ze prima horen (wat hebt u grote oren!) en ruiken (en een grote neus!) Waarschijnlijk hebben de olifanten meer van ons gezien dan wij van hen, voor ons kwamen de dames niet opdraven. Wel was een olifant zo vriendelijk om even voor ons te toeteren, zodat we zeker wisten dat de drollen niet door de gidsen maar door de olifanten waren neergelegd. Dat was wel even spannend want van de gids moesten we rennen om een ontmoeting met de olifant te vermijden. Ondanks dat was het een mooie wandeling en heb ik nu veel blaren.

Nu zijn we in Vientiane, hier is van alles te koop, zo heb ik hier een flesje melk gekocht, lekker! Vanmorgen weer eens van hotel verhuisd omdat een kamer overdag heel anders kan zijn dan 's nachts: lawaai, doorgezakt bed, rammelende airco's, slapen komt nogal precies en na een lange fietsdag is de blik niet altijd even kritisch.
Nu hopelijk wel een goed hotel, dat moet nog blijken maar het ziet er goed uit. Als het bevalt blijven we hier nog een paar dagen.
Sorry voor de lange lap tekst, het was ook een lange week.
Tot schrijfs, Jan Willem