Akhaaaa !

Gisteren zijn we weer terug van een tweedaagse trekking en de dag daarvoor hebben we zelf gewandeld. Jullie krijgen dus een verslagje van drie wandeldagen.

We zijn met de tuktuk naar het dorp Ban Nam Dee gegaan. We gaan meteen de berg op waar een dubbelsporig pad recht omhioog gaat. Ik schat het stijgingspercentage op 20%, de nacht ervoor had het 8 uur geregend, veel klei is naar beneden gespoeld en we glibberen omhoog. Gelukkig is omhoog lopen makkelijker dan naar beneden, en we hopen dat de weg op de terugweg droger is.
We willen graag naar het dorp Ban Sida lopen, want het is een van de twee dorpen in Laos waar nog een Tibeto-Burmeese groep woont. We kennen de weg niet precies dus besluiten we het breedste pad te blijven volgen.
Ongeveer anderhalf uur komen we niemand tegen en we lopen door een prachtige jungle. Halverwege staat een hond ons op te wachten, maar wij grommen harder dan hij dus gaan we verder.

We komen na een wandeling door het bos (lekker schaduw!) op een kaalgekapte top. Ook zien we weer dat hier mensen geweest zijn, er staat een mooi pauzehutje en een kwartiertje later staan we in Ban Sida.
Het dorp was niet echt wat we verwacht hadden. Andersom werden wij ook niet verwacht, dus het wederzijdse gevoel was dat we er niet te lang bleven. Begeleid door de blaffende honden gingen we dezelfde weg terug. In het hutje op de top zaten we een nashipeer te eten toen er een jongetje aankwam, hij bleef ons met grote ogen aankijken en heeft mijn hele peer met klokhuis en al opgegeten. Er kwam verder geen woord uit hem, even later kwamen zijn vriendjes ook. Een van de kinderen vond on swel heel eng, en rende snel voorbij, dat vonden we wel zielig.


De volgende dag zijn we met een groep van 6 toeristen (wij, Ron en Jos ook uit nederland, Kathy uit VS en Ronnie uit Israel) en twee gidsen (Aloon en Cheng uit Luang Namtha) op tweedaagse trekking gegaan.
De eerste dag was een wandeltocht van zo'n 6 uur. Het lopen was mooi en zwaar, dwars door de jungle over een heel smal paadje, soms over richels de berg omhoog, af en toe traptreedjes uitgeakt in de klei, soms over stenen door de beekloop. We liepen flink door en hadden geen tijd om veel van het bos te genieten. Je moest vooral kijken waar je je voeten neerzette, niet uitglijden of tegen een tak aanlopen.

Ook waren er veel bloedzuigers, die zitten bijvoorbeeld in de beek op een steen te wachten tot je komt, en springen dan op je enkels. Als je ze niet meteen weghaalt snijden ze een gat en zuigen zich vast. Het zijn beestjes van misschien vier cm lang en zo dun als een veter. Ze vonden Paulien een stuk lekkerder dan mij, alleen ben ik wel in mijn knieholte te grazen genomen en is Paulien niet gebeten.

Eind van de middag kwamen we aan in een Akhadorp, Ban Nam Lai (betekent 'dorp heel mooi'). Het is een nieuwbouwdorp uit de prehistorie. Omdat de plek waar ze eerst woonden nationaal park werd, is het hele dorp verplaatst naar de rand van dit park, 50 km verderop. Het ziet er uit als een dorp uit de oertijd, vuurtjes in de hut, varkentjes ertussen en de vrouwen blootstiets met een mutsje op achter het weefgetouw.
Toevallig was net de dokter op bezoek, hij zat midden in het dorp met een indrukwekkende verzameling injectienaalden, dat gaf een hele oploop van zieke dorpelingen.

Wij gingen met de gids het dorp rond, en werden heel hartelijk ontvangen. Overal mochten we rustig meekijken naar wat de dorpelingen aan het doen waren, overal klonk het: "jomomatee", dit betekent sabaidee in het Akha. Kinderen wilden graag op de foto en ze waren erg fotogeniek. Als we ze de foto lieten zien moesten ze erg lachen.

De Akha hebben allerlei tradities, de mooiste kwam na het eten: een massage door de jonge vrouwen van het dorp! ;)
We hadden als groep onze eigen hut met daarin twee vuurtjes. De helft was bed, wij lagen dus allemaal op een rij op onze matjes. De meisjes kwamen in hun mooiste kleren, vooral de mutsen zijn mooi versierd.
Ze waren rond de dertien, maar erg goede masseuses waren ze nog niet, ze konden vooral heel hard aan je tenen trekken, en hadden veel lol erbij. Wij lagen dit ritueel lijdzaam te ondergaan.

Het dorpshoofd at met ons mee, we mochten hem vragen stellen over het dorp en de Akha. Hij wordt gekozen en is een soort burgemeester. Hij vertelde dat ze blij waren dat ze verhuisd waren, ze wonen nu dichter bij de weg en hebben nu ook een school. Het was erg interessant wat extra over hun leven en hun (animistische) geloof te horen.

De volgende dag kregen we alweer lekkere rijst met verse kip als ontbijt, speciaal voor ons geslacht. Na weer een mooie en lange jungletocht kwamen we moe aan, een geslaagde tocht!

Vandaag een rustdag, we hebben de fietsen weer startklaar en gaan staks op zoek naar een massage (geen Akha-stijl). Dan morgen weer verder.

Volgende bericht komt waarschijnlijk uit Thailand.